Ar. Müste’men (المستأمن) Emin olmak manasındadır. Fıkıh  ıstılahâtında kendisine eman verilen kimse demektir. Emân isteyen kimseye ise müste’min denir.

Fıkıh literatüründe bu mühim mefhum,  dârül harb beldesine emanla giren müslüman ve zimmî yahut bir dârülharpten diğerine emanla giren harbî için de kullanılır.