(ﺣﻘﻮﻕ) i. (Ar. ḥaḳḳ’ın çoğul şekli ḥuḳūḳ)
Haklar manasındadır. Cemiyyet hayâtını tanzîm, devlet müeyyidesiyle kuvvet bulmuş kânun ve kâideler.
Hukuk, İslami ıstılahta (terim anlamında), insanların birbiriyle ve Allah ile olan ilişkilerini düzenleyen ilahi kaynaklı haklar ve sorumluluklar bütünü anlamına gelir. Arapça kökenli “حقو” kelimesinin çoğulu olan (حقوق), “haklar” demektir. İslam hukukunda hukuk, hem kul haklarını (insanlar arası münasebet) hem de Allâh haklarını (ibadetler, haram-helal sınırları) kapsar.
İslâmi Istılahta;
Şer’î Hukuk (Ahkâm-ı Şer’iyye): Kur’an ve Sünnet başta olmak üzere, icma, kıyas, istihsân gibi delillerle belirlenmiş olan, bireylerin fiillerini düzenleyen ilahi hükümler bütünüdür.
-
Kul Hakları: Şahısların birbirleri üzerindeki maddi ve manevi hakları. İslâm dininin korumayı amaçladığı 5 temel unsur vardır. Bunlar; din, akıl, can, mal ve nesil güvenliğidir.
(Bakınız) Zarurât-ı hamse olarak da ifade edilir.
-
Allah Hakları: İbadetler, kamu düzeni, ceza hukuku gibi alanlarda Allah’ın koyduğu haklar ve hükümler.
-
Fıkıh: İslami hukuk düzeninde hukuk ilminin karşılığı olarak “fıkıh” kullanılır. Fıkıh, kişinin lehine ve aleyhine olan şer’î hükümleri bilmesidir.
______________________
2. Huḳūḳі (ﺣﻘﻮﻗﻰ) : Hukukla ilgili
3. Hukūkiyye (ﺣﻘﻮﻗﻴّﻪ) sıf. Hukūkî kelimesinin tamlamalarda ortaya çıkan aynı mânâdaki müennes şekli.